Eurotrip VW T3 - Bałkany

Wyprawa dookoła Morza Czarnego

2012-01-08T12:03:00.000-08:00

Hello World! W przygotowaniu kolejna wyprawa, tym razem zrobimy wszystko, aby doszła do skutku ;) Cel - jedziemy dookoła Morza Czarnego! Polska-Ukraina-Gruzja-Azerbejdżan-Armenia-Turcja-Bułgaria-Rumunia-Węgry-Słowacja-Polska. Do przejechania około 11000km. Cenne wskazówki mile widziane:)

Film z wyprawy

2011-05-14T13:51:00.000-07:00

W końcu naszym oczom ukazuje się pełna wersja filmu z wyprawy po Bałkanach 2010.
Zapraszamy do obejrzenia filmu (1,5 godz.)

film Eurotrip Bałkany

Trailer filmu!

2010-11-22T05:37:00.000-08:00

Minęło trochę czasu od ostatniego posta, jednak my nie próżnowaliśmy :).
Dziś pojawiła się w internecie zapowiedź pełnometrażowego filmu z naszej wyprawy.
Oddajemy w Wasze oczy trailer Eurotrip 2010 - Bałkany:
http://www.youtube.com/watch?v=Gsoh7hzfFL0
Pozdrawiamy!
załoga Eurotrip

Pozdrowienia!

2010-08-30T09:56:00.000-07:00

Ahoj! Tu Agnieszka i Filip. Właśnie wróciliśmy z Bieszczad i chcielibyśmy bardzo serdecznie pozdrowić wszystkie osoby, które spotkaliśmy w tym pięknym i dzikim zakątku Polski a szczególnie te przesympatyczne osoby, które wyciągnęły nas i naszego busika z opresji :P
Oczywiście pozdrawiamy też wszystkich wszystkich innych miłych ludzi napotkanych na Bałkanach podczas całej podróży!!!
Mamy też prośbę do ekipy z Warszawy z pechowego Forda Focusa o skontaktowanie się z nami ;) Kontakt do was zginął niestety wraz z zagubionym telefonem gdzieś w Chorwacji...
Ahoj!

Dzień XL

2010-08-24T04:07:00.001-07:00

Dzień 10.08.2010

Eurotrip jaki jest każdy widzi. Rządzi się własnymi prawami i choć na początku istniał zgrubny plan wyprawy, to jednak i trasa i czas pobytu w poszczególnych miejscach ulegał w trakcie znacznym zmianom. Tak też i dziś mogło się zdarzyć wszystko, ale przyleciało z dalekiego kosmosu jakieś małe neutrino, trafiło w Eurotripa i powiedziało „koniec”. Właśnie dziś postanowiliśmy wrócić do Polski. Tak też zrobiliśmy. Razem dotarliśmy do Katowic, a później rozjechaliśmy się, każdy w swoją stronę…

Dziękujemy, że byliście z nami przez ten czas, ale oczywiście jeszcze się z wami nie żegnamy! Piszcie do nas! Jeśli coś was szczególnie zainteresowało – pytajcie, chętnie udzielimy bardziej szczegółowych informacji o miejscach, które odwiedziliśmy i podamy na nie konkretniejsze namiary. Mamy też ogromne nadzieje na zorganizowanie kolejnej wyprawy w przyszłym roku. Czas, miejsce i skład – wszystko jeszcze do ustalenia. Póki co kiełkowały różne pomysły, ale nie ustaliliśmy jeszcze nic pewnego.

Do przeczytania!

p.s. Snellbus przebył podczas wyprawy ~ 7200km z czego Snell czyli ja(;p) jestem bardzo dumny:D i dalej jezdzi:D:D:D:D:D

Dzień XXXIX

2010-08-24T04:02:00.001-07:00

Dzień 09.08.2010

Skoro świt silna ekipa pod wezwaniem ruszyła do lasu na grzybobranie. Nie minęła godzina, a ta bardziej stacjonarna część załogi ujrzała grzybiarzy wyłaniających się z lasu z pełnymi siatami prawdziwków, podgrzybków i innych leśnych cudów. Co by tu dalej robić w Czechach? Wyjechaliśmy z lasu, zrobiliśmy zakupy za to co jeszcze zostało z funduszy wyprawowych, co prawda o innym przeznaczeniu i znaleźliśmy kolejną, wydawałoby się dziką miejscówkę. Tu zorganizowaliśmy finalny odcinek „Gotuj z Eurotripem”. Był to z pewnością najlepszy obiad na wyprawie: makaron z kurczakiem i sosem serowo-grzybowym. Grzyby zebrane dzisiejszego ranka były przepyszne. Czas sjesty popsuł nam niestety patrol policji, który zakomunikował znany nam już skąd inąd tekst „this is not a camping”… Z polanki nad rzeką przenieśliśmy się gdzieś w pole kukurydzy oddalone zaledwie o 10 km. Pełne grzybów brzuchy, późny wieczór, sarna i inne dzikie zwierzęta na drodze w ciemnościach sprawiły, że ten krótki dystans był niezwykle uciążliwy dla naszych kierowców i gdy tylko dotarliśmy na miejsce wszyscy grzecznie poszliśmy spać.

Dzień XXXVIII

2010-08-24T04:01:00.000-07:00

Dzień 08.08.2010

Rano nasi hardkorowcy zafundowali nam niezłe widowisko – off road na maksa. Okazało się, że lava lampa wyładowała Klodowy akumulator, więc pomocny Snell wziął go na hol. Widoku zczepionych linką za haki busików tańczących po błotku nie da się opisać (można za to zobaczyć, gdyż ten niesamowity widok jest uwieczniony na taśmie).

Dalsza część dnia zeszła nam na zwiedzaniu Brna i choć to ładne miasto nasze pozytywne nastroje z chwili na chwilę ulegały pogorszeniu.
Już nie było nam w Czechach tak zielono jak na początku… Eurotrip zbliża się ku końcowi, może to zbliżający się koniec wyprawy tak na nas wpłynął…

Dzień XXXVII

2010-08-24T04:00:00.002-07:00

Dzień 07.08.2010

Klod od samego rana przeprowadzał pierwszy etap psychoterapii busa spędzając kilka godzin na majstrowaniu przy kablach pod deską rozdzielczą. Próbował w ten sposób przekonać busa, że bardzo mu na nim zależy (wzbudzenie zaufania w pacjencie to pierwszy krok do sukcesu). Tymczasem idealny austriacki trawnik wchłonął standardową dawkę detergentów i pasty do zębów, przetrwał też mecz piłki nożnej granej piłką ręczną w „bullet time” Eniu vs Eniu i na koniec mozolne odpalanie Snellobusa na pych. Eurotrip, niestety w przeciwdeszczowych pelerynkach ruszył na podbój stolicy idealnego państwa. Wiedeń przytłoczył nas swoim ogromem. Wszystko w tym mieście jest duże: ogromne budynki, wielkie kościoły, masywne pomniki.
Obeszliśmy standardowe punkty miasta, czyli budynki parlamentu, opery, ratusza i przede wszystkim Hofburg mając świadomość, że to znikoma część tego, co można tu zobaczyć.

Zaliczyliśmy jeszcze wiedeńskiego Burger King’a (gdzie Fast foody jak można się domyślić podawane są w dużych porcjach) i już po zmroku przekroczyliśmy niewidzialną europejską granicę z Czechami. Wyjątkowego pecha miał tego dnia Sław, który doznał urazu prawego poślada rano i lewego wieczorem w przedziwnych okolicznościach.
Za miejsce noclegowe usłużył nam tego dnia mniej idealny trawnik nad mniej cywilizowanym jeziorem, do którego dojechaliśmy po bardzo nieoptymalnych wertepach. Za to nasze nastroje były tego pierwszego wieczoru w Czechach bardzo pozytywne. Wieczór umilał nam blask świecącej na zielono lava lampy zakupionej wcześniej na promocji w Lidlu gdzieś po drodze.

Dzień XXXVI

2010-08-24T04:00:00.001-07:00

Dzień 06.08.2010

Dziś już nawet największe niedowiarki przekonają się, że nasze busiki mają dusze. Jak inaczej wytłumaczyć to, że mają swoje charaktery i własne zdanie, które potrafią nam bardzo jasno i dobitnie przekazać. Pamiętacie pewnie jak bus Snelliusa nie chciał wyjechać z Polski, a potem z Rumunii. Generalnie robił on wszystko żeby nie dopuścić do wyprawy. Lubi on najwyraźniej swój kraj ojczysty, gdzie właściciel zajmował się nim troskliwie niemal co dzień przez okrągły rok. Nic więc dziwnego, że zbuntował się gdy nagle zamiast codziennej pieszczoty został wygnany na tułaczkę w nieznane. Teraz, kiedy wyjechaliśmy z Chorwacji, z kolei bus Kloda pokazał rogi. Jest on miłośnikiem podróży, wypraw w nieznane, więc gdy tylko zauważył, że klimat się oziębia a krajobrazy z bajkowych zamieniają się na powszednie, zorientował się, że wyprawa dobiega końca i postanowił niezwłocznie wyrazić swój sprzeciw. Gdy tylko wjechaliśmy do UE, gdzieś na Węgrzech zakomunikował nam brak ładowania akumulatora. Szybka diagnoza patofizjologiczna: zerwany pasek klinowy od alternatora, zalecane leczenie: natychmiastowe przerwanie wysiłku fizycznego, a w dalszym postępowaniu wymiana uszkodzonego narządu. Chirurgów i narzędzia potrzebne do operacji jak zwykle mieliśmy na miejscu. Potrzebowaliśmy tylko narządów zastępczych, więc zapytaliśmy napotkanego mężczyznę gdzie możemy takie zdobyć. Być może z powodu naszych ułomności językowych, albo jego nadgorliwości w ciągu 10 minut sprowadził do nas w pełni wyposażoną ekipę transplantacyjną. Obawialiśmy się, że ten humorek naszego busa sporo nas będzie kosztował. Jednak cena okazała się lekkostrawna, uprzejmy pan ni z tego ni z owego podarował nam butelkę domowego wina i już godzinę później obrażony busik chcąc nie chcąc wiózł nas dalej. Odczekał trochę, uśpił naszą czujność i gdy tylko się ściemniło wywinął kolejny numer. Okazało się, że świecą nam się tylko światła postojowe, światła mijania pomimo największych próśb nie zapalały się… Ustawiliśmy więc tymczasowo nasze dodatkowe halogeny tak, aby świeciły w dół i nie oślepiały innych i tak udaliśmy się w dalszą drogę.

Ktoś z drużyny rzucił dla żartu, że może światła załączane są teraz dźwignią wycieraczek. Możecie sobie wyobrazić zdziwienie Kloda, gdy po włączeniu wycieraczek droga przed nami rozjaśniła się…
Tak czy inaczej było już dla nas jasne, że diagnoza patofizjologiczna to za mało. Pacjent potrzebował raczej diagnozy i leczenia psychologicznego. Rozpoznanie: depresja końcowo wyjazdowa, leczenie: długotrwała psychoterapia. Dojechaliśmy na nocleg nad cywilizowane austriackie jezioro, a idealny austriacki trawnik posłużył nam za miejsce parkingowe. W Austrii nawet deszcz tego wieczoru wydawał się padać idealnie pod kątem prostym.

XXXV

2010-08-22T03:39:00.001-07:00

Dzień 05.08.2010
Zwiedzanie Zagrzebia.

Coś dzikie noclegi w Chorwacji nam nie wychodzą. Na ostatnie campingowanie w tym kraju wybraliśmy sobie jezioro, które okazało się brudnym obetonowanym sztucznym zalewem. Chorwacja pożegnała nas silną ulewą i burzą z piorunami, które uderzały bardzo blisko ale na szczęście żadnemu z nich nie udało się trafić w busiki.

XXXIV

2010-08-22T03:38:00.000-07:00

Dzień 04.08.2010
Ok, przemieszczanie się idzie nam dziś znacznie sprawniej niż wczoraj. Pobudka była wcześnie jak nigdy i już koło południa dotarliśmy do parku narodowego „Jeziora Plitwickie” . Zatłoczony parking, długaśne kolejki do kas i koszmarne ceny biletów przeraziły nas ale to co zobaczyliśmy było po prostu niesamowite.

Spędziliśmy tam mnóstwo czasu spacerując między wodospadami, strumyczkami i jeziorami, gdzie w bajkowo niebieskiej wodzie pływały ogromne ryby.

Ciężko słowami opisać dzikie piękno przyrody dlatego zamieszczamy dużo zdjęć (a raczej zamieścimy po powrocie z powodu ograniczonego dostępu do netu). Sami ocenicie czy warto odwiedzić to miejsce. Co prawda zagęszczenie ludzi na ścieżkach jest tam większe niż na monciaku w szczycie sezonu ale to głównie rano, dlatego polecamy raczej godziny popołudniowe. Dzięki temu, że zostaliśmy do wieczora, mieliśmy szansę zobaczyć m.in. nietoperze w jaskiniach.

Opuszczaliśmy teren parku chyba jako ostatni turyści. Na wyludniony parking podwiozła nas o zmroku ostatnim kursem zupełnie pusta kolejka.
Szukając noclegu zaliczyliśmy jeszcze kilka offroadów, podczas których Klodobus skosił kilka drzewek i przesunął spory głaz bez uszczerbku na podwoziu. Krótko mówiąc syncro daje radę. Po aktywnym dniu zapadliśmy w kamienny sen.

XXXIII

2010-08-07T10:38:00.001-07:00

Dzień 03.08.2010

Był to dzień pt. „200 km na pełnym speedzie”. No cóż, staraliśmy się pokonać tego dnia jak najwięcej kilometrów ale ani kierowcy ani załoga ani busiki ndrd (nie dawali rady). Eurotrip najwyraźniej nie był dziś w formie…

XXXII

2010-08-07T10:37:00.000-07:00

Dzień 02.08.2010

Z rana nasza znajoma poczęstowała nas zieleninką m.in. gigantycznym arbuzem, po czym pożegnała się i wróciła do domu. My postanowiliśmy zostać jeszcze trochę w tym czarodziejskim miejscu i wyczilować. Niektórzy spędzili czas na czytaniu książek, inni malowaniu war hamera zaś czwórka z nas wybrała się na spacerek do najbliższego sklepu. Dopiero po jakichś 2 godzinach marszu czworo idiotów zorientowało się, że cała cywilizacja skupia się po drugiej stronie rzeki, mostu nie ma a przejeżdżające samochody zamiast podwieść stopowiczów tylko im odmachują. Realnie kalkulując droga powrotna w okropnym upale zajęłaby prawdopodobnie kolejne 2 jak nie 3 godziny. Jedynym ratunkiem był telefon do Kloda, który na szczęście był w stanie przybyć busikiem z odsieczą.

A wieczorem … wieczorem czasoprzestrzeń zakrzywiła się jeszcze bardziej aż busiki przypomniały sobie czasy swojej młodości.

XXXI

2010-08-07T10:36:00.000-07:00

Dzień 01.08.2010

Na zadupiu jak to na zadupiu nie było co robić więc zebraliśmy się wcześnie i ruszyliśmy na poszukiwanie plaży. Akurat do drodze któryś wygłodniały busik zażądał wachy , więc zajechaliśmy na stację. Aż tu nagle, całkiem znienacka dopadła nas kolejna eurotripowa przygoda. Podeszła do nas roześmiana pani w średnim wieku pytając czy nie mamy bletki do tytoniu i tak od słowa do słowa… Okazało się, że jedzie właśnie nad morze na świetny camping niedaleko stąd i zaprasza naszą wesołą ekipę. Wkrótce wszyscy znaleźliśmy się w niesamowitym miejscu. W ląd wcinały się tuż obok siebie dwie zatoczki a między nimi uchodziła do morza rzeka. Dziesiątki namiotów i obozowisk było rozbite na wąskim pasie lądu otoczonym z trzech stron wodą. Płycizna rozlewająca się na dużej powierzchni stwarzała idealne warunki dla Kite-surferów , których było tu mnóstwo.

Kapiel w morzu nie należała do przyjemności, bo dopływ wody rzecznej obniżał temperaturę wody z śródziemnomorskiej do baltyckiej dlatego czas spędzaliśmy raczej na brzegu, głównie zaś na campingu. Jego mieszkańcy z początku przyjęli nas nieufnie jako obcych w ich zamkniętym gronie, jednak już wkrótce obok busów zebrała się spora różnojęzyczna grupka m.in. mężczyzna odrobinę mówiący polsku. Pani, która nas tu zaprosiła miała bardzo specyficzny śmiech a śmiała się dużo. Właściwie to wciąż się śmiała, co jakiś czas powtarzając coś w stylu : „jebigar” (prawdopodobnie przekleństwo w chorwackim lub jej natywnym norweskim).
Ogólnie mówiąc było dobrze.

Było miejsce, był czas a czasoprzestrzeń odrobinkę się zakrzywiła.

XXX

2010-08-07T10:35:00.000-07:00

Dzień 31.07.2010

Z samego rana burza i ulewa wygoniły z plaży naszych rodaków, a oni nas z busów ok. południa. Poprzedniego dnia ustaliliśmy, że pojedziemy po części do ich samochodu ale jakoś z rana żaden nasz kierowca nie garnął się na podróż do Dubrownika. Po dłuższych pseudotelekonferencjach międzybusowych (prowadzonych przez Kloda i Snela z okna do okna :P ) ustalono, że na misję ruszy pomarańczowy z ekipą ochotników, a ten wygodniejszy zostanie na miejscu. Toteż 5 osób, które pozostało, z powodu deszczowej pogody, gnieździło się w luksusowym M5 (* jak można się gnieździć w M5 -> patrz załącznik) i nudziło się strasznie, za jedyną rozrywkę mając grę planszową. Kiedy rozpogodziło się na tyle, że mogli wyjść na zewnątrz zajęli się łażeniem po skałkach i odławianiem jeżowców.

Tymczasem w Dubrowniku nie było odpowiednich części i trzeba było pruć kolejne 30 km do autoserwisu, który obiecał je na wtorek a była podobno sobota (** jak można nie być pewnym jaki jest dzień tygodnia -> patrz drugi załącznik). Gdy wysłannicy wrócili, właśnie wyszło słońce, więc wszyscy mogli wskoczyć do wody.
Nurkowanie na chorwackim wybrzeżu okazało się niezapomnianym przeżyciem. Między kamieniami pływały w przejrzystej wodzie ryby, które większość z nas widziała do tej pory tylko na filmie: „Gdzie jest Nemo?”
Po kąpieli przyszedł czas na zmianę miejscówy no i holowanie rodaków, bo przecież części nadal brak. Okazało się, że brak też mocowania do liny holowniczej, więc spatencono coś na szybko (linę przywiązano do ramy samochodu w miejsce wymontowanego tymczasowo halogenu).

Niestety po drodze coś się stało się, no i urwał … Zatem z holowania nici, samochód został na poboczu a rodaków podrzuciliśmy do przystanku autobusowego. Zwykłym już składem przejechaliśmy przez kawałeczek Bośni , która wcina się w tym miejscu w Chorwację zyskując dostęp do morza. Noclegu na plaży nie udało się znaleźć więc zatrzymaliśmy się na pierwszym lepszym zadupiu.
Załączniki:
*M5 czyli 2 dwuosobowe sypialnie, salon, jadalnia, kuchnia i łazienka wydaje się przestronnym apartamentem ale trzeba pamiętać, że w busiku każde z tych pomieszczeń zajmuje 6 m2 , co więcej jest to za każdym razem te same 6 m2.
** na Eurotripie niekiedy czas płynie szybko a innym razem wydaje się stać w miejscu, do tego dodać należy, że przekraczamy różne strefy czasowe różniące się aż o godzinę a nadmiar wszystkiego czasoprzestrzeń lubi się zakrzywiać w niektórych zakątkach przez nas odwiedzanych

Dzien XXIX

2010-08-05T07:17:00.000-07:00

Dzień 30.07.2010

Kiedy rano wtarabanialiśmy się z trudem z nad jeziora po kamienistej ścieżce atakowani przez krzaki przypomnieliśmy sobie ostrzeżenia by w Bośni nie zbaczać na bezdroża, bo podobno nie wszystkie tereny zostały odminowane po wojnie. No cóż, trochę poniewczasie naszła nas ta refleksja.
Pojechaliśmy do Trebnije, miejscowości nieopodal, by wysłać pocztówki z „bombowymi” pozdrowieniami z Bośni. Zahaczyliśmy jeszcze o stację, bo przecież w Bośni tańsze paliwo, jednak oszukano nas tak, że nawet najdroższe paliwo w Chorwacji dużo bardziej by nam się opłaciło.
Potem już na granicę. Klodobus bez problemu wjechał do Chorwacji po czym długo musiał czekać na Snelobus nie wiedząc co się dzieje. Jak się okazało najbardziej prawdopodobna wersja: „coś się popsuło” nie była tym razem trafna. Tymczasem celnik przy sprawdzaniu paszportów popatrzył się krzywo na pomarańczowego busika, po czym zapytał czy kości wiszące na lusterku są ludzkie. Były oczywiście plastikowe lecz załoga już widziała dwóch osobników w gumowych rękawiczkach zbliżających się zdecydowanym krokiem i zdała sobie sprawę, że kontrola jest nieunikniona. Szukano narkotyków w apteczce z lekami (m.in. ustalając komisyjnie skład Nospy), grzebano w Eniowej torbie ze skarpetkami i gatkami, przetrząśnięto dosłownie całego busa po czym zarekwirowano długi nóż i dwa batony jako broń nielegalną w Chorwacji. Gdy dopytywaliśmy się czy nie można byłoby wysłać tych rzeczy do Polski pogrożono więzieniem… Cóż poradzić…
W nienajlepszych nastrojach ale przynajmniej wszyscy w komplecie jesteśmy w Chorwacji. Kilka kilometrów i już widzimy z góry Dubrownik, słynne miasto w całym swym majestacie rozciąga się pod nami na półwyspie a wokół na skrzącej się wodzie chmary żaglówek i stada motorówek. Jedne z największych promów pasażerskich na świecie podpływają i odpływają jeden po drugim jak u nas autobusy. No dobra, może przesada ale nie duża, było ich kilka.

Za to samochodów na parkingach zagęszczenie większe niż w niejednej stolicy. Gdy w końcu znaleźliśmy miejsce z dala od centrum, kolejne pół godziny zajęło szukanie parkometru, który niestety przyjmował tylko lokalną walutę. Kun chorwackich jeszcze nie mieliśmy i ogólnie zniechęceni tym wszystkim pojechaliśmy dalej pięknym skalistym wybrzeżem. Zdawaliśmy sobie sprawę z tego, że Chorwacja nie jest gościnna dla takich jak my podróżników. Noclegi gdziekolwiek na dziko są nielegalne, campingi wysoko płatne, wszelkie zjazdy z głównej drogi prowadzą do hoteli lub prywatnych posesji. Mieliśmy dużo szczęścia znajdując nocleg tuż przy pięknej kamienistej plaży koło restauracji, której szef był akurat w dobrym humorze i pozwolił nam zostać poproszony ładnie przez żeńską część ekipy.

Mniej szczęścia mieli spotkani tego dnia Polacy. W ich Fordzie Fokusie zatarła się rolka napinająca pasek alternatora właśnie gdy jechali sobie w najlepsze do Dubrownika z kwatery oddalonej ok. 200 km na północ. Mimo najszczerszych chęci nie dało się nic zrobić bez części zamiennych a że zbliżał się wieczór odłożyliśmy sprawę do następnego dnia, my idąc spać w wygodnych busikach a rodacy w naszych śpiworach na kamienistej plaży.

Dzien XXVIII

2010-08-05T07:16:00.000-07:00

Dzień 29.07.2010

Miejsce, w którym spędziliśmy cały ten dzień z pewnością warty jest poświęcenia kilku słów. W świetle dnia naprawdę przypominało zburzoną i zalaną wodą wioskę. Pływając w jeziorze co chwilę natykaliśmy się na murki, wypatrzyliśmy też zatopiony grób, którego krzyż smętnie wystawał sponad tafli.

W jeziorze nikt się nie kąpał, byli tylko rybacy.
Rano obudziły nas dzwoneczki pasących się tuż obok krów. Roślinność była tam tak uboga, że nie pogardziły nawet resztkami chipsów z wczorajszej imprezy bezceremonialnie wylizując papierki.

Dzień spędziliśmy różnie: niektórzy na odsypianiu urodzinowej imprezy, inni na prażeniu się na słońcu i nieudanych próbach połowu ryb na chustę i chleb. Znalazło się też dwóch idiotów :P, którzy popłynęli na wyspę, tym razem na dmuchanym pontonie. Zastali tam nawet całkiem spory kościół z dzwonnicą, jednak wszystko było opuszczone. Jedynym mieszkańcem wyspy był kot. Nasi zdobywcy wrócili po kilku godzinach z poparzeniami odpowiednio: pierwszy idiota - pierwszego stopnia, drugi idiota – drugiego stopnia. Dzień zakończyliśmy ulubioną grą DixIt, posiedziawą przy świetle ogniska i wschodzącego księżyca.

Dzien XXVII

2010-08-05T07:15:00.000-07:00

Dzień 28.07.2010

Woda zatoczki kotorskiej nie grzeszyła czystością ze względu na dużą ilość jachtów zacumowanych w porcie, dlatego nie korzystając z kąpieli zapakowaliśmy się do busików by podziwiać widoki wokół tego jedynego adriatyckiego fiordu.

Naszym oczom ukazał się niezapomniany krajobraz ogromnej zatoczki otoczonej wysokimi skalistymi górami. Przez kolejne maleńkie wioski prowadziła nas wąska dróżka. Po jej lewej stronie widzieliśmy skrzącą się wodę zalewu i żaglujące po niej jachty, po drugiej domki przyklejone do skał otoczone palmami. W ten sposób dojechaliśmy do miejscowości Kotor. Jak to Polacy, chcąc uniknąć płatnego parkingu, wpakowaliśmy się jak zwykle w labirynt bocznych uliczek, problem tylko w tym, że nachylonych o ok. 90 stopni do poziomu. Snelowy bus przy zawracaniu zawiesił się gdzieś na wysokim murku tak, że koło napędowe wisiało w powietrzu i pewnie by tak wisiał na wieki gdyby nie pomoc pana, który jako „tubylec” zaznajomiony był z tego typu manewrami na wysokościach. Gdy w końcu zaparkowaliśmy kulturalnie, wybraliśmy się na spacer przez plątaninę wąziutkich uliczek, małych placyków i uroczych zaułków, nad którymi wspinały się mury starej twierdzy i prowadzące do niej niezliczone schody.

W kolejnej wiosce na wybrzeżu zatrzymaliśmy się w knajpce, gdzie niektórzy z nas skosztowali miejscowego przysmaku – faszerowanej ośmiornicy. Nasz plan na pozostałą część dnia przewidywał przekroczenie granicy z Chorwacją. Plan wykonaliśmy częściowo. Przekroczyliśmy granicę tyle, że z Bośnią i Hercegowiną. Zagłębiliśmy się zbytnio w ląd zamiast jechać wybrzeżem i kiedy zczailiśmy się, że pomyliliśmy drogę i stwierdziliśmy, że przejechanie przez kawałek Bośni bardziej się opłaca niż zawracanie. Do najbliższego przejścia granicznego prowadziła wąska serpentyna, trochę podejrzane, że żadnych na niej samochodów. Zrozumieliśmy, że znów zbłądziliśmy, gdy natknęliśmy się na zwały drewna i ciężarówki tarasujące przejazd a lasu wyłonili się drwale wymachujący do nas rekami żeby zawracać. Kolejna próba i tym razem byliśmy pewni, że jedziemy dobrą drogą aż do chwili gdy asfalt się skończył. Twardo jednak cisnęliśmy po wertepach i rzeczywiście dojechaliśmy do granicy mijając betoniarki i robotników.

Okazało się, że droga prowadząca do Bośni zaznaczona na mapie jako główna, jest dopiero w budowie. Na przejściu szybko, gładko, bez opłat. Pas ziemi niczyjej ciągnął się kilka kilometrów w bardzo wysokich górach, chyba najpiękniejszych jakie do tej pory widzieliśmy.

Co prawda plan B przewidywał jedynie przejazd przez Bośnię ale, że zbliżał się wieczór powstał plan C – zostajemy w Bośni na dzień, może dwa. Wynaleźliśmy super miejscówkę nad jeziorkiem w zupełnej dziczy. Wokół mnóstwo było kamiennych murków, mniej lub bardziej zniszczonych, jakby pozostałości po domostwach. Idealna miejscówa na urodzinową imprezę Magdy.

Było ognisko, było czarnogórskie wino i rakija domowej roboty, było… Zresztą zapytajcie jubilatkę jak to jest spędzać urodziny w Bośni i Hercegowinie na gruzach zburzonej wioski.

Dzien XXVI

2010-08-05T07:14:00.000-07:00

Dzień 27.07.2010

Busiki były zaparkowane w cieniu oliwki więc upał obudził nas później niż zwykle. To i bliskość jeziora, w którym przyjemnie było popływać, sprawiło, że ruszyliśmy dopiero dobrze popołudniu. Po drodze nabyliśmy po bardzo promocyjnej cenie wino i rakiję domowej produkcji. Zatrzymaliśmy się na krótko przy wysepce św. Stefana, która jest bardzo ładna i o tyle specyficzna, że można się na nią dostać suchą nogą po deptaku.

Jednak by na nią wejść trzeba zapłacić, zresztą nie warto, bo cała obrośnięta jest burżujskimi hotelami i luksusową plażą. Mieliśmy jeszcze zahaczyć o starówkę w Budwie ale jakoś ominęliśmy wjazd, więc już jechaliśmy dalej. Na nocleg zatrzymaliśy się nad zatoczką kotorską i grillowaliśmy tym razem czarnogórskie kiełbaski.

Dzien XXV

2010-08-05T07:13:00.000-07:00

Dzień 26.07.2010

Brak chleba na śniadanie zmusił nas do wysłania eskapady do wysoko położonej wioski. Po drodze napotkaliśmy pastuchów z krowami, węża, dziecko na osiołku a cykady sprawiały, że nie słychać było własnych myśli. Jakby inny świat…
Sklepu nie było, przynajmniej nie w tym momencie. Był za to pan, który zaprosił nas do siebie do domu proponując ziemniaki, czosnek itd. Chleba nie mieli. W końcu żona namówiła nas na jaja prosto od kury a on piwo, które skądś sprowadzał. Nie łatwo było się dogadać po czarnogórsku, jeszcze trudniej targować. Żebyśmy łatwiej przełknęli wysoką cenę, gospodarze poczęstowali nas kieliszkiem rakiji. Trunek domowej roboty palił ogniem na pusty żołądek. W drodze powrotnej spotkaliśmy sklep, który jak sę okazało pojawia się tu przejazdem raz dziennie.
Jajcówa ze Świerzych wiejskich jaj była przepyszna.

Wieczorem jeszcze wyruszyliśmy na podobne łowy, których celem była tym razem kiełbasa na grila i wino domowej roboty. Do gospodarstw baliśmy się zachodzić , bo broniły ich groźne zwierzęta m.in. rozzłoszczony i tupiący na nas kozioł. Napotkani mieszkańcy uświadomili nas, że kiełbasy we wiosce nikt nie robi a jako muzułmanie nie piją wina tylko piwo i rakiję (??? – bardzo prawdopodobne, że się nie zrozumieliśmy). Jedyne co udało nam się zdobyć to bardzo smaczny kozi syr.
Dzień jak widzicie obfitował w wyprawy – nie tylko piesze. Klod, Hoob i Sław wypłynęli wpław na wyspę. Dotarcie tam zajęło im ok. 20 min. Ich podróż powrotną, ok. 2 godzinną, bo pod prąd obserwowaliśmy przez lornetkę i zgodnie uznaliśmy za dobry materiał na film pełnometrażowy. Gatunek: tragikomedia, Tytuł: „ Trzech idiotów płynie na KŁODZIE”.

Poza tym warto wspomnieć napotkanych w tym uroczym miejscu ludzi: wesołą ekipę Słowaków podróżujących jak my busikiem , parę Polaków, których serdecznie pozdrawiamy i trzech hałaśliwych Francuzów grających po pijaku w bulle nie dających nam spać tej nocy.
A była to noc dziwnych snów przy pełni księżyca…

Dzien XXIV

2010-08-05T07:12:00.000-07:00

Dzień 25.07.2010

W porannym słońcu krajobraz był równie piękny. Spędziliśmy sporo czasu spacerując i pływając w jeziorze zanim w końcu opuściliśmy to miejsce. Do kolejnej granicy nie było daleko. Trochę zaskoczył nas celnik na wyjeździe z Albanii wypisując „Mandat” na 5 euro dla każdego busa, jednak okazało się, że jest to podatek za pobyt w tym kraju. O konieczności wydatku 10 euro z racji całorocznej opłaty ekologicznej przy wjeździe do Czarnogóry byliśmy poinformowani. Podobno Montenegro nie charakteryzuje się niczym szczególnym. Kraj ten słynie z tego, że jest piękny. Wkrótce przekonaliśmy się na własne oczy, że to prawda.

Jechaliśmy wąską drogą mijając urocze wioseczki, winnice i samotnie stojące domy poukrywane w bujnej roślinności ogrodów. Między wioskami zza każdego zakrętu wyłaniały się malownicze skałki i gdzieniegdzie plantacje winogron. Aż nagle zza któregoś zakrętu wyłonił się … nie zgadniecie. Na polance przy drodze leżał do góry kółkami wrak volkswagena transportera (doki). Ekipa Eurotrip zatrzymała się z piskiem opon i jak szarańcza rzuciła się na busika.

Śrubokręty i młotki poszły natychmiast w ruch i nie ustały dopóki obok nie zatrzymał się radiowóz policyjny nakazując pozostawienie samochodu w spokoju. Odjechaliśmy stamtąd czym prędzej jednak sporo cięższymi busikami. Listę odmontowanych części dla zainteresowanych podajemy poniżej, bo być może niektóre z nich już wkrótce pojawią się na portalu allegro.pl.
My tymczasem jechaliśmy dalej wspinając się coraz wyżej aż naszym oczom ukazał się niesamowity widok: jezioro Szkoderskie, czyli to samo, nad którym dopiero obozowaliśmy w Albanii, rozpościerało się teraz przed nami daleko w dole. Mamy nadzieję, że zdjęcia naszych busików na tle rezerwatu przyrody „Szkoder” załapią się do busowego kalendarza (pozdrawiamy wszystkich forumowiczów! )

Po wąziutkich karkołomnych serpentynach, modląc się żeby koła nie zawisły nad przepaścią przy mijaniu samochodu z naprzeciwka, dotoczyliśmy się jakoś na dół. Z tym, że nie niektórzy z nas byli odrobinę zieloni na twarzach, gdy w końcu zaparkowaliśmy nad brzegiem jeziora.

Załącznik (lista części odmontowanych z doki):
• Zderzaki
• Komplet klamek
• Łączniki stabilizatorów
• Amortyzatory tylne
• Rura nawiewu ciepłego powietrza
• Rurki różnehttp://www.blogger.com/img/blank.gif
• Stacyjka
• Pająk pod kierownicę
• Wycieraczki
• Znaczek volkswagena
• Przewód masowy od akumulatora
• Zbiorniczek od spryskiwaczy z pompką
• Stabilizator
• Klakson
• Lampa tylna
• Nakładki na pedały

Dzien XXIII

2010-08-05T07:11:00.000-07:00

Dzień 24.07.2010
Plaża z rana bardzo się zaludniła choć nie należała do najpiękniejszych.

Piasek był brudny co więcej miało się wrażenie, że mieszkańcy nie popierają instytucji kosza na śmieci. Specyficzny zapach unosił się z budek z fastfoodami i przenośnych grilów z prażoną kukurydzą. Podobno ładniejsze plaże znajdują się na południu kraju a nasz plan nie przewidywał zapuszczania się tak daleko. Po porannej kąpieli w bardzo słonym morzu ruszyliśmy w stronę miejscowości Skoder i jeziora Skoderskiego. Gdy po drodze zatrzymaliśmy się przy ruinach zameczku, z których podobno słynie Albania, spotkaliśmy rodzinkę polaków przemierzających na hardkorze samochodem terenowym bałkańskie góry. Jak zwykle wymieniliśmy doświadczenia z podróży i rodacy odradzili nam jezioro, nad które właśnie zmierzaliśmy, podobno całe obrośnięte szuwarami. W samym mieście poszwędaliśmy się trochę po deptaku, skosztowaliśmy miejscowego piwka i ku naszemu miłemu zaskoczeniu otrzymaliśmy kolejne na koszt jakiegoś pana z sąsiedniego stolika. Jeszcze wielokrotnie tego dnia przekonaliśmy się jak niesamowicie pomocni, uprzejmi i gościnni są Albańczycy. Jako, że 70% obywateli jest wyznania muzułmańskiego, w godzinach popołudniowych z pobliskiego meczetu rozległo się charakterystyczne głośne nawoływanie do modlitwy. Z atrakcji turystycznych znaleźliśmy muzeum ukryte gdzieś na podwórku, zresztą zamknięte. Ogólnie miasteczko było raczej wyludnione, domyśliliśmy się, że to z powodu sjesty. Szczęśliwie udało nam się wydostać z miasta, choć nasi kierowcy odnieśli wrażenie, że są tam jedynymi znającymi zasady ruchu drogowego. Staraliśmy się dostać jednak nad jezioro Skoderskie, gdyż zdjęcia kamiennych plaży na zakupionych pocztówkach przekonały nas bardziej niż ostrzeżenia rodaków. Nie zawiedliśmy się. Na skalistym brzegu największego na Bałkanach jeziora rozciągał się widok na wodę aż po horyzont i otaczające ją góry. Krajobraz ten mieliśmy szansę oglądać przy zachodzie słońca, pełni księżyca i podczas nocnej burzy.

Dzien XXII

2010-08-05T07:09:00.000-07:00

Dzień 23.07.2010

Rano w miejscu naszego noclegu naszym oczom ukazały się przepiękne skały z tajemniczym domkiem wzniesionym w jednej z nich.
Wkrótce przekroczyliśmy granicę z Albanią, która przywitała nas przepięknymi górskimi widokami. Do stolicy jechaliśmy wąskimi serpentynami ciągnącymi się po samych szczytach gór. Byliśmy tak wysoko, że dostrzegliśmy lecący POD NAMI helikopter.

W Tiranie naszą uwagę przyciągnęły przede wszystkim budynki mieszkalne pomalowane w szalone wzory i kolory.

Spotkaliśmy tam również dwoje polaków zwiedzających Bałkany autostopem (pozdrawiamy!). Po krótkim spacerze po centrum miasta postanowiliśmy poszukać lokalnego pubu. Po kilku nieudanych próbach trafiliśmy do bardzo miłej knajpki z tanim piwkiem, bardzo smacznym jedzonkiem i wyjątkowo sympatycznym 10-letnim kelnerem. Nigdy nie przypuszczaliśmy, że smażone kiełbaski podawane z twarogiem (oraz całkiem sporą porcją grzanek i frytek) mogą być takie smaczne. Szybko opuściliśmy Tiranę w poszukiwaniu noclegu nad morzem.

Dzien XXI

2010-08-05T07:08:00.000-07:00

Dzień 22.07.2010

Rano z wielkim żalem opuściliśmy jezioro Ohrid, jednak nie na długo – udaliśmy się wzdłuż jego brzegów do zabytkowego miasta o tej samej nazwie. Część z nas trafiła na pyszny obiadek do miejscowej knajpki. Bardzo długo oczekiwaliśmy na posiłek jednak był tego warty – do przepysznej gęstej zupy pomidorowej podano ciepłe bułeczki z masłem, również wyśmienity ser zapiekany z pomidorami został podany z pieczywem.

Po obiedzie udaliśmy się na zwiedzanie miasta położonego na wzgórzu, z którego co krok roztaczały się przepiękne widoki na położone u jego stóp jezioro i otaczające wzniesienia. Wśród wąskich uliczek natrafiliśmy na kilka zabytkowych cerkwi, rzymski amfiteatr i wdrapaliśmy się na górującą nad miastem twierdzę.

Późnym wieczorem znaleźliśmy nocleg znów nad brzegiem jeziora Ohrid, zaledwie kilkanaście kilometrów od albańskiej granicy.

Dzien XX

2010-08-05T07:07:00.000-07:00

Dzień 21.07.2010

Jezioro Ohrid jest piękne, otoczone wysokimi górami, a woda tak przejrzysta , że dno i pływające przy nim rybki były widoczne nawet na głębokość ok. 5 m. Na drugim brzegu jeziora widoczna była Albania. Dzień nam minął na plażowym lenistwie, tudzież na „tuningu” busów (wedle upodobania ;) ). Podczas, gdy część ekipy na przemian moczyła się w krystalicznie czystej wodzie i prażyła się na słońcu nasi specjaliści zdążyli naprawić lodówkę w busie Kloda i elektrykę w busie Snella, która niedomagała już od awarii w Tarnowie (dla zainteresowanych: światła przeciwmgielne przednie i tylne, klakson, spryskiwacz i podświetlenie zegarów).
Poczuliśmy tu klimat śródziemnomorski – idąc na spacer do miasteczka, mijaliśmy rosnące w ogródkach kiwi, granaty, figi i krzewy rozmarynu.

Macedońska pikantna kiełbaska była idealna na wieczorne grillowanie.

Dzień XIX

2010-08-05T07:06:00.000-07:00

Dzień 20.07.2010
Nasza noclegowa stacja nie miała do zaoferowania nic prócz szaletu ( bo dziurę w podłodze i krany bez wody trudno nazwać toaletą) więc skorzystaliśmy z zapasów wody jeszcze z Bułgarii i szybko uciekliśmy do stolicy. Skopje z początku wydało nam się nieatrakcyjnym dopiero rozbudowującym się miastem dopóki nie trafiliśmy na drugą stronę rzeki po starym kamiennym moście ( z ukrytą po nim ciekawą rzeźbą- patrz zdjęcie). Stara część miasta zatłoczonymi uliczkami, mnóstwem sklepików i knajpek przypominała trochę turecki targ.

Sklepów oferujących wyroby jubilerskie i eleganckie suknie było tak wiele, że zastanawialiśmy się kto tu kupuje takie ilości złota i drogich tkanin, zwłaszcza że co krok można było spotkać żebrzące dzieci i kobiety. Duża część miejscowych kobiet była poowijana od stóp do głów czarnymi chustami i grubymi płaszczami- widok wręcz przerażający w niemiłosiernym upale. Wymieniając europejską walutę na tutejszą poczuliśmy się jak milionerzy - 10 euro wynosi ponad 600 denarów. Przed przegrzaniem poratowaliśmy się zimnym piwkiem w cieniu parasoli i skosztowaliśmy miejscowych przysmaków ( m.in. burek czyli tłusta bułka z nadzieniem mięsnym, serowym lub szpinakowym czy też miejscowy kebab podawany na talerzu z piekielnie ostrą papryczką, cebulą i frytkami). Macedońscy handlarze nie mają w zwyczaju pisania ceny na produktach. Cena często jest podawana ustnie i waha się w zależności od ocenianej na oko zamożności klienta lub „widzimisię” sprzedawcy. Na przykład za to samo tureckie ciasteczko (baklava) jedno z nas zapłaciło 20 denarów, drugie 10 denarów a trzecie dostało je za darmo. Poszukiwanie Wi- Fi było nader trudne , w jednym z pubów Internet się skończył, w drugim pokazywano nam że jest gdzieś na zapleczu, jeszcze gdzie indziej tylko dziwnie się na nas patrzono. W końcu trafiliśmy na kelnera mówiącego po angielsku, który uświadomił nas, że na ulicy możemy złapać skopijską sieć bezprzewodową i rozwiał nasze obawy co do konieczności rejestracji w Macedońskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Na szczęście obowiązek taki ciąży na turystach spoza UE.

W Skopje wskrobaliśmy się jeszcze na twierdzę obchodząc ją najpierw wokół w poszukiwaniu wejścia po to tylko by ujrzeć krajobraz raczej nie ciekawego zbiorowiska budynków mieszkalnych. Jedyne co nas zainteresowało to znajdujące się naprzeciw nas wzniesienie z krzyżem. Jak później wyczytaliśmy w przewodniku ma on wysokość 66 m i jest najwyższym krzyżem na świecie (przyjżyj się ostatniemu zdjęciu).

Przeszliśmy się też deptakiem po drugiej stronie mostu , który był kompletnie odmienny od tego co widzieliśmy przed chwilą. Co krok mijaliśmy drogie restauracje i sklepy światowych marek. Nocleg znaleźliśmy późnym wieczorem w Pestanii nad jeziorem Ohrid.

dzień XVIII

2010-07-28T02:23:00.000-07:00

Dzień 19.07.2010
Jedziemy do stolicy Bułgarii, Sofii.
Tego dnia zmuszeni byliśmy do opuszczenia Bułgarii, gdyż właśnie mijał tydzień ważności winiet. Na granicy nie sprawdzano zawartości szalonych busów choć rzeczywiście skontrolowano datę na winietkach specjalnym czytnikiem. Macedonia, do której właśnie wkroczyliśmy, nie wymagała od nas winietowych opłat, za to rejestracji w ciągu 24 h w miejscu noclegu (np. hotel, camping) tudzież, w naszym przypadku nocowania na dziko, w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Tak przynajmniej wyczytaliśmy w ulotce otrzymanej od celnika.
No więc zaczynamy przygodę z Macedonią… a zaczynamy ją późnym wieczorem, już dawno po zachodzie słońca i czujemy się jakbyśmy znaleźli się na końcu świata gdzie już nie docierają elektryczne światła cywilizacji. Mocne halogeny zamocowane na busach specjalnie na wyprawę kolejny raz zdały egzamin, tym razem oświetlając drogę w macedońskich górach, których istnienia w mroku domyślaliśmy się tylko po mocno nachylonych serpentynach. W takiej dziczy nie trudno byłoby o dziki nocleg ale po prostu nie mogliśmy dostrzec dobrej miejscowy, wybraliśmy więc miejsce nie fajne za to widoczne z daleka, pierwszą lepszą stację benzynową.

dzień XVII

2010-07-28T02:22:00.000-07:00

Dzień 18.07.2010
Z rana po ostatniej kąpieli w Morzu Czarnym ruszyliśmy dalej wybrzeżem na południe. Kierunek na Sozopol, miasto malowniczo położone na półwyspie, o pradawnej historii i tradycyjnej dla regionu drewnianej zabudowie. Próbując znaleźć parking w starej części miasta wpakowaliśmy się w labirynt wąskich uliczek, z których ledwo się wydostaliśmy i w końcu zaparkowaliśmy na nowym mieście gdzie standardowo pan parkingowy liczył na to, że nie potrafimy liczyć.
Zwiedziliśmy starówkę z małymi drewnianymi domkami a także knajpkę z zimnym miejscowym piwkiem „Zagorka”. Miejsce rzeczywiście urokliwe choć zapchane straganikami z pamiątkami i niesamowicie zatłoczone przez turystów.
Resztę dnia spędziliśmy w samochodzie jadąc w kierunku Sofii i zanocowaliśmy na stacji benzynowej gdzieś przed stolicą.

dzień XVI

2010-07-28T02:21:00.000-07:00

Dzień 17.07.2010
Od rana wielkie pranie, w upale czyste ciuszki szybko były suche. Potem już tylko plaża plaża plaża… Wieczorem zmuszeni do szukania innego miejsca na nocleg przemieściliśmy się po wertepach o kilkaset metrów na szczyt klifu. Pomiędzy krzakami, drzewami stały dobrze poukrywane namioty, samochody campingowe, całe obozowiska porozbijane na dziko głównie przez rodzinki z dziećmi. Podobne zbiorowisko wychillowanych ludzi m.in. naturystów było na plaży. Jeszcze przed snem po ciemku Sław, Klod i Kasia poszli się kąpać w morzu odkrywając fluoryzujące meduzy. Typowych hipisów niestety nie znaleźliśmy. Sami jednak stworzyliśmy odpowiedni klimat rozpalając sziszę :P

dzień XV

2010-07-28T02:19:00.001-07:00

Dzień 16.07.2010
Drużyna zbierała się dość długo, bo jeszcze była akcja upgrade’u busa (żeby można go było odpalić bez dostępu do silnika). Potem pojechaliśmy z powrotem do Warny, tym razem na zwiedzanie miasta. Podobno, żeby zwiedzić Bułgarię wystarczy zobaczyć Sofię, Plovdiv i właśnie Warnę. Pierwszym miejscem na jakie trafiliśmy był ogromny targ z mnóstwem warzyw, owoców, budek z miejscowymi przysmakami (ich tradycyjnymi zasmażanymi kiełbaskami w bułce zwanymi „kebabcieta” i „kjufteta”), a także mnóstwem pamiątek, broni (noże, kastety, batony) i innych gadżetów. Sprzedawcy wydawali się być bardziej nachalni niż w innych miejscach, ale ignorowanie działało bardzo skutecznie. Tu Sław z Kasią targując się zakupili zajefajną sziszę. Targ roił się też od cwaniaczków proponujących nam po polsku wymianę waluty a także zakup trawy po atrakcyjnych cenach.
Następnie zwiedziliśmy piękną cerkiew, główny plac w mieście z Operą, przeszliśmy się deptakiem aż nad morze i co wytrwalsi do nadmorskiego parku. W drodze powrotnej zahaczyliśmy o ruiny starożytnych łaźni rzymskich.
Kolejny raz przekonaliśmy się, że turyści w Bułgarii muszą bardzo uważać. Przed jednym z kantorów stała tabliczka z korzystnymi kursami walut, gdy jednak jedno z nas wymieniło pieniądze okazało się, że kurs jest o wiele gorszy. Miła na początku pani stała się nieprzyjemna przy próbie reklamacji i pokazała tablicę wewnątrz kantoru (powieszoną sprytnie za plecami klienta), według której wszystko się zgadzało.
Po zwiedzaniu przyszedł czas na plażowanie. Za wszelką cenę chcieliśmy znaleźć Irakli, małą miejscowość nadmorską, nieistniejącą na mapie, którą polecił nam pewien Niemiec jako kultowe miejsce spotkań hippisów. Udało się, miejsce okazało się rzeczywiście przeurocze. Piękna piaszczysta plaża, woda o idealnej temperaturze i przede wszystkim wysokie fale. Tego wieczora pluskaliśmy się w morzu jak dzieci.
Chcieliśmy zostać dwa dni na miejscowym campingu, który spodobał nam się ze względu na klimat dawnego PRLu, jednak rozczarowaliśmy się. Znów próbowano nas oszukać. Za kawałek trawnika na nocleg właściciel zaśpiewał 10 euro. Po rozmowie z innymi użytkownikami okazało się, że płacili po 3 lewy czyli ok. 6 zł. Postawiliśmy więc samochody w cieniu i zapłaciliśmy ile należało panu parkingowemu. Od tego czasu nie mieliśmy spokoju, gdyż właściciel co chwilę przychodził najpierw mówiąc, że ta cena to za parking nie camping potem już słyszeliśmy „it’s not a camping” chociaż naokoło namioty, następnego dnia usłyszeliśmy, że mamy nieaktualny bilecik od parkingowego choć on powiedział, że to za 24 h a tak w ogóle to mamy stąd natychmiast się wynosić, już on nawet nam pieniądze odda byle nas tu więcej nie widzieć.
Mimo wszystko miło spędziliśmy tam jedną dobę. Za sąsiadów mieliśmy młode małżeństwo z Polski i przemiłą parę z Niemiec. Wieczorem była inauguracja sziszy, najpierw jednak wielka prowizorka, żeby doprowadzić ją do użytku. Brakujące części nasi specjaliści zastąpili kawałkiem wężyka do paliwa, rurką od prysznica i denkiem puszki od pepsi. Działa bez zarzutów.
Na nocleg część ekipy udała się na plażę pod rozgwieżdżone niebo…

Dzień XIV

2010-07-19T02:40:00.002-07:00

Dzień 15.07.2010
Półwysep Kaliakra w porannym słońcu zachwycił nas jeszcze bardziej widokiem wysokich klifów ciągnących się kilometrami, morza i skał daleko w dole oraz kormoranów, mew i jaskółek w powietrzu. Brakowało jedynie delfinów, które podobno tam bywają. Z końca cypla nie widać było nic prócz otaczającego nas z każdej strony morza, aż w głowie się kręciło. Wedle legendy, wiele wieków temu z tego miejsca skoczyły w otchłań wody dziewice z Kaliakry woląc śmierć od tureckiej niewoli, co zresztą upamiętnia pomnik.
Porobiliśmy sobie wiele cudnych fotek idealnych na facebooka i oczywiście naszego bloga po czym uciekliśmy z palącego słońca i ruszyliśmy w stronę Warny. Tam sporo czasu zeszło na zakupach spożywczych w markecie i niezbędnym Praktikerze, gdzie nasi busowi geniusze zaopatrzyli się w wiele metrów kabla i innych dziwactw, które miały usprawnić sposób odpalania pomarańczowego busika. Na nocleg udaliśmy do parku narodowego „Pobiti Kamani” czyli niezwykłego kamiennego lasu.

Dzień XIII

2010-07-19T02:40:00.001-07:00

Dzień 14.07.2010
Cudownie było zacząć dzień od wskoczenia do ciepłego morza, po pewnym czasie jednak stwierdziliśmy, że trzeba zwiedzić coś więcej niż tylko plażę w tym pięknym kraju. Ruszyliśmy, jednak już po kilku minutach busik Snelliusa zaczął pokazywać swoje fochy wymuszając na nas holowanie i wizytę w miejscowym zakładzie mechanicznym. Został tam wraz ze swymi pasażerami zaś ekipa jego sprawniejszego brata bliźniaka ruszyła pieszo na podbój miasta. Sławę stolicy Heavy Metalu Kawarna zawdzięcza odbywającym się tu co roku festiwalom. Unikalne są też wymalowane na ścianach mieszkalnych bloków podobizny gwiazd, poza tym nic nadzwyczajnego nie znaleźliśmy, co najwyżej całkiem przyjemny deptak w komunistycznym stylu z wieloma kafejkami i pubami. Gdy problemy z samochodem zostały ostatecznie rozwiązane usiedliśmy w jednej z restauracji by posmakować miejscowego żarełka. Chyba wyglądaliśmy dość dziwnie wcinając gulasz ze śmiesznych kociołków, dopiero po skończonym posiłku domyślając się zastosowania dodatkowych talerzy. Ważne jednak, że miejscowe specjały m.in. kawarma po bułgarsku, zapiekany ser w stylu szopskim czy grubo krojone frytki z białym serem bardzo nam smakowały. Wieczorem udaliśmy się w stronę półwyspu Kaliakra. Jest to przecudowne miejsce… cypel z trzech stron otoczony wodą schodzący do morza urwistymi klifami czego po ciemku nie mogliśmy zbyt dobrze zobaczyć, za to obserwowaliśmy niezwykle rozgwieżdżone niebo i zwiedziliśmy klimatycznie podświetlone ruiny wiekowej twierdzy odkrywając między kamieniami dziwne stworzonka jak żuczki, ropuchy i fluoryzujące larwy. Przed snem z okien naszych czterokołowych mieszkanek mieliśmy widok na ciemną taflę wody i światełka dalekich miast na horyzoncie.

Dzień XII

2010-07-19T02:38:00.000-07:00

Dzień 13.07.2010
Rumunia w końcu pozwoliła nam opuścić swoje gościnne progi. Na przejściu granicznym na szczęście nie sprawdzano daty na winietach… za to był inny „przypał”. Celnik oglądając nasze paszporty znalazł w jednym z nich 50 euro… Cóż, ktoś po prostu schował dobrze swoje wycieczkowe fundusze. Mieliśmy naprawdę niezwykłe szczęście, że skończyło się na mocno zdziwionym i podejrzliwym spojrzeniu oraz oddaniu pieniędzy właścicielowi. Szczęśliwi, że pokonaliśmy wszelkie przeciwności odraczające upragnione plażowanie, gnaliśmy wzdłuż wybrzeża, gdy znów pomarańczowy busik zniknął gdzieś z tyłu. Ponownie ta sama historia, gasł co jakiś czas, jechaliśmy więc na raty - gdy zgasł, Enie wysiadali z auta odpalali auto dając gazu „na silniku” i tak dotoczyliśmy się do Kawarny – światowej stolicy Heavy Metalu i wjechaliśmy nad samo morze, przezornie wybierając tym razem ładną zaludnioną plażę, na której spędziliśmy cały dzień na przemian taplając się w ciepłej wodzie i wygrzewając się na słońcu. Spotkaliśmy tu pewnego Niemca, który polecił nam plażę w Irakli, ponoć miejsce spotkań hippisów. Zdradził nam też, że właściwie w Bułgarii miał zamiar spędzić kilka dni lecz jest tu już dużo dłużej, bo za jazdę na trike’u pod wpływem odebrano mu prawo jazdy i kazano stawiać się na komendzie policji dwa razy w tygodniu… i tak przez kilka miesięcy… Co do interesujących ludzi spotkaliśmy też rodaków. Dwójka znudzonych pracą informatyków, trochę tylko starszych od nas, postanowiła wybrać się w podróż dookoła świata przemieszczając się stopem tudzież różnorodnymi środkami komunikacji publicznej. Na bułgarskiej plaży siedzieliśmy wraz z nimi do późna przy ognisku i imprezowaliśmy w polskim stylu. Mieliśmy też cichego gościa – miejscową dziewczynę, która nie wiadomo skąd się pojawiła, pomagała przy ognisku, cieszyła się z poczęstunku lecz długo nic nie mówiła. W końcu zapytana trochę po bułgarsku, trochę po rosyjsku, przedstawiła się jako Dora, wyznała, że miesza tu, na plaży, bo jej się tu podoba.
Mile zaskoczył nas patrol policyjny - funkcjonariusz ładną angielszczyzną kulturalnie zapytał czy jesteśmy turystami, skąd jesteśmy i poprosił by dobrze zagasić ognisko. Nie było problemu z noclegiem na plaży co w naszym kraju jest przecież wykroczeniem. Podoba nam się w tym kraju :)

Dzień XI

2010-07-19T02:37:00.001-07:00

Dzień 12.07.2010
Ok., ostatni dzień winietki, trzeba uciekać do Bułgarii. Pożegnaliśmy się z panem, uzupełniliśmy zapasy wody (na drodze do kranu spotkaliśmy wygrzewającego się w słońcu węża, który czmychnął gdzieś w krzaki gdy nas zobaczył) i podziękowaliśmy za gościnę. Prujemy do Mangalii, gdzie zamierzamy zatrzymać się tylko na poczcie, żeby wysłać pocztówki, małe miasteczko jednak wykazało niezwykłą siłę przyciągania. Wyjeżdżaliśmy z niego trzy razy wracając wciąż jak bumerang. Czemu zostaliśmy w nim aż dwa dni mimo, że nie miało do zaoferowania szczególnych atrakcji turystycznych a co najwyżej market z niezwykle dobrym w stosunku do ceny winem i krzesłami turystycznymi w promocji? Pewnie każdy kto śledził nasze przygody domyśla się, że przyczyną tak długiego postoju w mieścinie była awaria. Długa historia naprawy strawialna będzie jedynie dla miłośników busów dlatego będzie dokładniej opisana w osobnej notce. Dla zwykłych śmiertelników skrócona wersja. Silnik pomarańczowego busika zaczął gasnąć co jakiś czas w zupełnie losowych momentach, najczęściej jednak na wyjeździe z Mangalii, gdy załoga marzyła już tylko o plażowaniu na bułgarskiej riwierze. Popołudnie i wieczór spędziliśmy koczując pod zatłoczonym autoserwisem chcąc nie chcąc czekając na swoją kolejkę, czyli na chwilę uwagi jedynego serwisanta, który znał się na rzeczy. Miał on widać w zwyczaju robić a nie mówić. Nic nie wyjaśniając zajrzał do silnika i zaczął w nim grzebać. W międzyczasie wszyscy, oprócz Snella bardzo przejętego busikiem, rozsiedliśmy się w cieniu przy stoliku korzystając z niezabezpieczonego neta z pobliskich bloków, grając w najlepsze w grę planszową i co jakiś czas przyglądając się scence pt. „jazda próbna”. Scenariusz za każdym razem podobny. Snell wyjeżdża na miasto, po chwili wraca holowany pod stację przez Kloda po czym cała ekipa Eurotrip wpycha busika na plac w klapkach na nogach (jedynie Klod się wyróżniał, pchając busa na boso). Chyba wyglądamy zabawnie :P Mechanik załamuje ręce i grzebie dalej. Wieczorem specjalnie dla nas przyjechał inny specjalista tzw. pompiarz, zdiagnozował, obiecał część zamienną na kolejny dzień. Nie pozostało nam nic innego jak rozbić obóz pod stacją serwisową z malowniczym widokiem na blokowisko…

Dzień X

2010-07-19T02:36:00.000-07:00

Dzień 11.07.2010
Obudziły nas przejeżdżające tuż obok pociągi i słońce zmieniające wnętrze samochodów w saunę. Jednogłośnie postanowiliśmy jak najszybciej znaleźć plażę, wcześniej jednak zwiedzić Konstantę – osławiony kurort nadmorski z czasów naszych rodziców. Wedle tego co pisały przewodniki spodziewaliśmy się tłumów turystów na bulwarze i pięknej starówki. Jednak miasto zrobiło na nas wrażenie opuszczonego i dość zaniedbanego. Było jakby cieniem dawnej świetności. W poszukiwaniu plaży ruszyliśmy wybrzeżem w stronę granicy Bułgarskiej. W kolejnych nadmorskich wioskach osaczyły nas tłumy plażowiczów, postanowiliśmy więc znaleźć dziką plażę, gdzie moglibyśmy rozbić obóz. Polną drogą, a właściwie bezdrożem dotarliśmy nad brzeg morza. Wysoka skarpa, a poniżej wąski pas potłuczonych muszli, woda śmierdząca glonami i roje much – nie byliśmy zachwyceni ale jak na pierwsze plażowanie wystarczyło. Schłodziliśmy się w morzu, zebraliśmy pokaźnych rozmiarów muszle i właśnie byliśmy w trakcie rozpalania grilla gdy nasz spokój zakłócił ogorzały mężczyzna w średnim wieku, który ewidentnie chciał nam coś zakomunikować jednak na przeszkodzie stał brak wspólnego języka. W końcu z mieszanki międzynarodowych zwrotów i dziwacznej mowy gestów wywnioskowaliśmy, że po pierwsze jest przyjaźnie nastawiony, po drugie chce nam zapewnić ochronę i zaprasza do siebie. Ostrzeżeni o staży granicznej raz dwa zebraliśmy manatki do busów, bo właśnie zaczęło padać (m.in. grill z rozżarzonymi węglami). Jechaliśmy po dziurach z narażeniem oderwania mocno już nadwyrężonych amortyzatorów, prowadzeni przez intensywnie gestykulującego pana. Poprowadził nas na swoje podwórko, gdzie stał nieukończony hotel i jego chatka sklecona z płyt pilśniowych. Okazał się człowiekiem niesamowicie gościnnym, pogodnym, przyjaznym, a przede wszystkim bardzo specyficznym. Na migi opowiedział swoją historię – stawiał hotel po czym przyszedł kryzys, przez który nie mógł ukończyć budowy, dlatego teraz mieszka tu sam jednak ma wiele dobrych znajomości. Nieczytelne dla nas gesty jak rzucanie o ziemię telefonem komórkowym, wydzieranie kartek z nieaktualnego już paszportu jedynie zastanawiały, inne, jak ostentacyjne rzucanie za siebie siekierą, nożem stawiały przed oczy sceny z horrorów. Generalnie zjednoczyło nas wspólne słowiańskie pochodzenie. Poczęstowaliśmy pana polskim piwkiem a on nas rumuńskim i wymieniliśmy patriotyczne toasty. Jeszcze tylko przed snem urządziliśmy rzeź komarów, gdyż krwiożercze rumuńskie bestie okazały się odporne na wszelkie środki owadobójcze. Oprócz walki z robactwem noc minęła w miarę spokojnie.

Dzień IX

2010-07-19T02:35:00.000-07:00

Dzień 10.07.2010
Jak postanowiliśmy, tak zrobiliśmy. Gdy tylko bramy zamku zostały otwarte ekipa Eurotrip znalazła się na jego dziedzińcu. Zameczek spodobał nam się z zewnątrz jednak odnowione wnętrze nie zachwyciło nas. Zamek jest raczej obiektem turystycznym, ma niewiele wspólnego z historią Vlada Tepesa. Osławiony krwiożerca prawdopodobnie nigdy tam nie przebywał. Jako, że tandetnych wampirowych pamiątek nie brakowało na straganach zaopatrzyliśmy się w różnorakie drobiazgi.
Pozostałą część dnia spędziliśmy w samochodzie pędząc w stronę morza, gdyż data na winietkach uświadamiała nam, że musimy uciekać z pięknego kraju Draculi. Po drodze usiłowaliśmy zwiedzić Bukareszt. Jak w każdym ogromnym mieście ciężko było przedrzeć się samochodem przez centrum, jednak nasz nawigator, Czesiu, poprowadził nas w miarę głównymi ulicami dzięki czemu mogliśmy pozwiedzać i na szybko porobić zdjęcia przez okna.
Dojechaliśmy do Konstancji już późnym wieczorem i z wielkim trudem znaleźliśmy nocleg.

dzien VIII

2010-07-12T03:49:00.000-07:00

Dzień 09.07.2010
Dzień rozpoczęliśmy od wspinaczki po 1480-ciu schodach do ruin zamku Vlada. Z tablic informacyjnych po drodze dowiedzieliśmy się kilku ciekawych rzeczy, np. jak zmylił swoich wrogów przez podkucie konia tyłem do przodu. Z tego, co zostało po budowli rozciągał się oszałamiający widok na okolice.
Gdy już nacieszyliśmy się wizytą u Draculi wróciliśmy do busików. Przed wyjazdem pomoczyliśmy jeszcze nogi w strumyku, schodząc doń na sznurku bieliźnianym :P
Po drodze do Bran (na trasie widoki były jak zwykle przecudne) odkryliśmy, że w busie Kloda coś jest nie tak – słychać było stuki w okolicy prawego przedniego rogu pojazdu na każdej dziurze i hopce. Zatrzymawszy się gdzieś na uboczu i odkręciwszy koło naszym oczom ukazał się urwany amortyzator. Z powodu braku odpowiednich części zamiennych skręciliśmy busa i pojechaliśmy dalej mając nadzieję, że nie zgubimy amortyzatora na którejś z kolejnych dziur.
Już w Bran ze szczytu niezbyt wysokiego pagórka powitał nas „książkowy” zamek Draculi. Szybko wyruszyliśmy na jego zwiedzanie, jednak ku naszemu ogromnemu rozczarowaniu, od prawie godziny był już zamknięty. Jednogłośnie postanowiliśmy zabawić trochę dłużej w Bran i spędzić noc pod kolejnym zamkiem, aby z samego rana wyruszyć na jego podbój ;)
Obozowisko rozbiliśmy na parkingu; zwiedziliśmy miasteczko, w którym był bardzo ładny parczek z ciekawymi rzeźbami i armatami. Popstrykaliśmy fotki, pobiesiadowaliśmy na naszym miejscu kempingowym i poszliśmy spać.

dzien VII

2010-07-12T03:46:00.002-07:00

Dzień 08.07.2010
Dziś rano akcja pt. prysznic ;) Do tej pory zaplecza higienicznego dostarczały nam toalety na stacjach benzynowych. Dziś, pierwszy obóz rozbity na łonie natury pozwolił skorzystać z dobrodziejstwa czarnych plastikowych worów na dachu, aura jednak nie sprzyjała ich nagrzaniu więc musieliśmy zadbać o to sami. Po orzeźwieniu się raczej chłodną wodą rozejrzeliśmy się po okolicy i z lekką nutą przerażenia odkryliśmy, że w pobliskim znaku drogowym rdzewieją dziury po kulach…
Po kąpieli, śniadaniu i zwiedzaniu ruszyliśmy w drogę kierując się ku zamkowi Vlada Tepesa. Góry Fagaras pokryte złowieszczą mgłą powoli zbliżały się w naszym kierunku potęgując uczucie grozy i wszechogarniającego zła. Pierwsza połowa trasy szła powoli, pod znakiem gęstych serpentyn i mgły przesłaniającej widok drogi i pogłębiającej otchłań przydrożnej przepaści…
Na samej górze, na wysokości ok. 2km zastaliśmy małe jeziorko, wieeelką górę śniegu i kilka kramików oferujących lokalne przysmaki, takie jak sery, kiełbasy, napoje, kabanosy, czy świńska skóra. Po krótkiej sesji zdjęciowej i szybkich zakupach ruszyliśmy dalej. Druga część trasy była słoneczna i radosna (może poza rozbitym Alfa-Romeo leżącym gdzieś na stoku), oferując nam przepiękne widoki na góry, wodospady, doliny, przełęcze i serpentyny dróg biegnących w dół. Na jednym z wielu postojów podjechały do nas dwa polskie busy (T3 i T4, serdecznie pozdrawiamy!) i po krótkiej, acz serdecznej wymianie zdań ruszyli w dalszą drogę.
Przed naszym celem na dziś odwiedziliśmy jeszcze tamę spiętrzającą wodę na jeziorze Vidraru. Imponująca półokrągła betonowa konstrukcja oferuje wspaniałe widoki zarówno w dół, jak i w dal. Gdy się bliżej przyjrzeliśmy, mogliśmy zobaczyć ogromne ilości małych ptaszków o białych brzuszkach latających zwinnie we wszystkich kierunkach. Jak zwykle musieliśmy uwiecznić to miejsce na fotografiach, po czym kontynuowaliśmy podróż.
Droga do zamku zajęła nam więcej czasu, niż przewidzieliśmy, więc po posiłku w lokalnej restauracji, gdzie skosztowaliśmy narodowych specjałów i domowego winka (ok. 16zł/litr) rozbiliśmy obozowisko u stóp wzgórza, na którym widnieją ruiny zamku hrabiego Draculi…

dzien VI

2010-07-12T03:46:00.001-07:00

Dzień 07.07.2010
Rano z ulgą opuściliśmy zwariowane miasto Cluj-Napoca i skierowaliśmy się w stronę mniejszej miejscowości Sighisoara. Tam właśnie rozpoczęła się nasza przygoda z Vladem Tepesem popularnie zwanym Draculą, to tu urodził się i mieszkał do 4-go roku życia. Jego dom, obecnie zamieniony na restaurację, nie wyróżnia się niczym szczególnym, jednak znajduje się w obrębie klimatycznej cytadeli, której historia sięga XIII w. Zwiedziliśmy salę tortur, wieżę zegarową z ciekawym muzeum wewnątrz oraz pięknym widokiem na okolicę z jej szczytu a także cmentarz, gdzie wiekowe drzewa ocieniały równie stare mogiły pokryte mchem. Zachmurzone niebo dodawało mroku i tak już niesamowitej atmosferze tego miejsca.
Noclegu postanowiliśmy poszukać w tzw. dziczy, której mieliśmy pod dostatkiem wszędzie wokoło. Udało się, z dala od jakiejkolwiek cywilizacji znaleźliśmy miły zakątek pod lasem, na miejscu, zdawałoby się przeznaczonym do kempingowania. W niezbyt gęstym lasku ustawione zostały drewniane ławy, a niedaleko przed pierwszym drzewem skonstruowane było palenisko (kamienny krąg i 2 słupki metalowe z przyspawanymi drutami tak, aby można było rożen złożyć). Drobne kamyczki utwardzały powierzchnię naszego „parkingu” otoczonego przez pola, a oddalone nieco krzaczki osłaniały odrobinę od drogi.
Przyjechawszy tutaj niewiele myśląc wzięliśmy się za rozpalanie ogniska – chwilkę to zajęło, ale w końcu daliśmy radę. Snell ze Sławem przytachali całkiem spore drzewo, a gdy już płomień się rozgościł wśród gałęzi zorientowaliśmy się, że nie mamy absolutnie nic, co moglibyśmy na tym ognisku przyrządzić – w ruch poszły kuchenki i makaron. Już po kilkunastu minutach mogliśmy się w pełni cieszyć spaghetti przy ognisku!
Spędziliśmy tam bardzo przyjemny choć dość chłodny wieczór. Ciszę zakłócał jedynie skrzek żab, przejeżdżające co jakiś czas wozy konne no i my :P

informacja turystyczna ;)

2010-07-12T03:45:00.000-07:00

Wybaczcie, że tak rzadko dodajemy nowe posty, ale internet nie rośnie na polach po drodze, w przeciwieństwie do kukurydzy czy słoneczników i nie jest go łatwo znaleźć.

dzien V

2010-07-12T03:44:00.000-07:00

06.07.2010
Tego ranka drużyna ruszyła dopiero o 14. No cóż, korzystaliśmy z all inclusive ;P
W drodze do granicy pomarańczowy bus jak zwykle strzelił focha. Pobocze ruchliwej drogi nie zachęcało do postoju, jednak na szczęście Eniu, ynteligencyją swoją, sprawnie naprawił wąż od nagrzewnicy, który zerwał się z mocowania i przetarł o przegub. Mogliśmy ruszać na pierwsze spotkanie z celnikami i przedgranicznym stresem. Po sprawdzeniu paszportów pan celnik pożegnał się z nami w swym rodzimym języku i, o dziwo, zdołał zamknąć sneliusowe drzwi, co jest problematyczne nawet dla właściciela. Przekroczyliśmy, uff… Dwa nabite działka przeciwpancerne i kilka rakietek wjechało wraz z nami na terytorium Rumunii, tak dobrze ukryte, że nie zauważone:P
Kierunek na miejscowość Oradea. Tu pierwszy raz zetknęliśmy się z miejscową ludnością. Niestety podświadomie byliśmy zaślepieni przez stereotypy przez co zostawiliśmy samochody na strzeżonym parkingu i zabraliśmy z sobą cenne rzeczy.
Teraz już wiemy: nie wolno wierzyć stereotypom! Jak później mieliśmy się przekonać, rodowici Rumuni są uczynni, uczciwi i gościnni. W uroczym miasteczku obejrzeliśmy wiele ładnych, choć mocno zaniedbanych budynków, przeszliśmy się monciakopodobnym deptakiem i skosztowaliśmy miejscowego specjału, czegoś na kształt twarogowych, mocno słonych placków.
Droga do Cluj-Napoca była spokojna, za to prowadzenie aut w samym mieście mocno dało się we znaki naszym kierowcom. Miejscowość niby nie była bardzo duża - zamieszkana przez 350 tysięczną populację, zaś ulice w niej - w dobrym stanie, jednak przytłaczała nas niewyobrażalna ilość samochodów na pięciopasmowych drogach, trzypasmowych rondach i skomplikowanych skrzyżowaniach oraz kompletnie dla nas nie zrozumiała sygnalizacja świetlna. Co do kultury jazdy, brak komentarza... Panujące ogólnie prawo dżungli i pełne parkingi skutecznie nas zniechęciły do zwiedzenia tego ciekawego miasta. Po usilnych staraniach, które kosztowały nas duuużo czasu i sporo benzyny, cudem udało nam się znaleźć klimatyczny nocleg pod supermarketem Real. Przynajmniej rano będą ciepłe bułeczki :P
Tak minął wieczór i poranek dnia piątego… :)

dzien IV cd

2010-07-12T03:41:00.000-07:00

Dzień 05.07.2010 cd.
Poszukując noclegu na Węgrzech wjechaliśmy przypadkowo na pewną stację, jednak okazało się że nie możemy tam spokojnie chrapciu chrapciu, bo zauważyliśmy grupę Hungarian Need for Speed Maniacs. W tym momencie wpadł cudowny pomysł włączenia przeoryginalnych zjaranych na zielono świateł Klodów. Miejscowe ziomki nie mogły wyjść z podziwu, że dwa rozsypujące się busiki z Polski zapodały takim lansem. Postanowiliśmy jednak nie wdawać się w bliższe znajomości i po krótkiej chwili znaleźliśmy 5-gwiazdkową stację (Wi-Fi, WC z łazienką dla nas, myjnia samochodowa dla busików, roziskrzający atmosferę buczący transformator pod bokiem) jednym słowem pełen wypas. Na pamiętnej stacji działo się niewiele w rzeczywistości za to dużo w naszych głowach. GENERALNIE było świetnie!

dzien IV

2010-07-12T03:37:00.000-07:00

05.07.2010
Pierwszy chłodniejszy dzień naszej wyprawy, nawet deszczyk odrobinę posiąpił. Rano pobudka, nie minęła godzina, a zielona karta leży wśród dokumentów, winietki błyszczą się na szybkach. Po przebyciu wielu krętych dróżek pod szczytami tatr, z których widoki były zapierające dech, Słowacja przywitała nas piękną tęczą na horyzoncie i latającymi kilka metrów nad ziemią drapieżnymi ptakami polującymi na wypłoszone deszczem gryzonie. Nie zabawiliśmy tam jednak długo – cały kraj przejechaliśmy „na jednym szczochu”.
Tuż za granicą z Węgrami kupiliśmy kolejne winietki, a jakoś w połowie drogi przez ten kraj zatrzymaliśmy się na obiad. Towarzyszyły nam bociany mieszkające w trzech pobliskich gniazdach, a także hordy krwiożerczych komarów. Teraz już dojeżdżamy do granicy z Rumunią i jeszcze przed jej przekroczeniem planujemy nocleg.

Dzien III 04.07.2010r.

2010-07-08T10:08:00.000-07:00

04.07.2010
Nadal podjarani latamy od rana robiąc sobie zdjęcia z jeżdżącymi zabytkami T1, kultowymi ogórkami T2 i wszelkimi rodzajami ślicznych garbusów, zanim wszystkie te cuda rozjadą się po Europie…
Dzień kontynuowaliśmy kąpielą w zalewie, odrobiną smażenia się na słoneczku, a później zajęła nas naprawa kuchenki turystycznej, bo bez tego ani rusz. Volkswageny już powoli rozjeżdżały się w swoich kierunkach, a nam jeszcze pozostał do spełnienia obywatelski obowiązek głosowania. Udaliśmy się więc do dawnej stolicy, gdzie pod Wawelem wrzuciliśmy nasze głosy do urn, udając się następnie na zwiedzanie.
Jako pierwszą odwiedziliśmy komnatę Piłsudskiego wraz z jego nowymi współlokatorami, później zwiedziliśmy Katedrę, Kaplicę św. Zygmunta oraz dziedziniec Zamku. Następnie odwiedziliśmy rynek, gdzie weszliśmy do wielkiej głowy, w której dzieci grały w karty, umyliśmy się pod pompą, „nie zwiedzaliśmy” Kościoła Mariackiego oraz wysłuchaliśmy hejnału.
Zjadłszy obiadek gotowany na chodniku ulicy Poselskiej, tuż przy starówce (pierwszy epizod z serii „Gotuj z Eurotripem”), udaliśmy się na poszukiwanie miejsca noclegowego. Znalazło nas ono przy ulicy Smoczej, więc postanowiliśmy odwiedzić jej najbardziej znanego lokatora (który już nie potrzebuje SMSów aby siać postrach wśród lokalnych dziewic). Żeby ochłodzić nieco płomienną temperaturę udaliśmy się obalić piwko w pubie pod Sukiennicami.
Przed snem, z pierwszego piętra naszej mobilnej siedziby mogliśmy obserwować strzelające w niebo oświetlone wieże rezydencji królów Polski pamiętające setki lat historii.

Dzien II C.D.

2010-07-08T09:38:00.000-07:00

Dzien II C.D 03.07.2010r.
Nastąpiło dużo zamieszania w Krakowie, szukanie Internetu, telefony do PZMotu, gdzie odpowiadała nam cisza lub automat. Wszystko to odkryło przed nami przykrą prawdę, że zielonej karty nie będzie przed poniedziałkiem i na weekend musimy zostać w Polsce.
Snellius zadzwonił do kumpla, aby dowiedzieć się, gdzie moglibyśmy bezpiecznie przenocować w Krakowie. Ku naszemu (bardzo pozytywnemu) zaskoczeniu okazało się, że nieopodal naszej lokalizacji odbywa się właśnie zlot miłośników VW Garbusów, na którym jest też dużo „kanciaków”. Niewiele myśląc udaliśmy się w tamtym kierunku.
Zrobiliśmy szoł wjeżdżając jako ostatnie, 403 i 404 ekipy zlotowiczów podświetlonym na zielono busem, obklejeni nalepkami Eurotrip i flagami wszystkich krajów, które zamierzamy odwiedzić. Było trochę znajomych z forum i ze zlotów. Starzy wyjadacze doradzali nam – żółtodziobom na co uważać w Rumunii i Bułgarii. Wieczór spędziliśmy na melanżu między kultowymi garbusami, każdy w swoim rodzaju, dopieszczony do granic możliwości. Nie można sobie chyba wyobrazić lepszego początku naszej wyprawy.

Dzien II 03.07.2010r.

2010-07-03T10:51:00.000-07:00

Plany planami a stan techniczny jedzie dziś po innym torze . Dotarliśmy do Tarnowa odebraliśmy zieloną kartę dla busa Klodów poczym zaczęło się piekło, najpierw wiatrak Bartosza zaczął wariować potem gdy już zaczeliśmy to naprawiać wyszło znów co innego i tak przez 5h, ale to nie wszystko co nas jeszcze spotkało , w drodze do Barwinka skumaliśmy się że GPS wskazał miejscowość ale nie tą co trzeba. Do nadrobienia było około 200km więc stwierdziliśmy że jedziemy do Krakowa co nam nie było pisane ale brak Internetu nas zmuszał! Zanim ruszyliśmy na nieszczęście bus Bartka nie odpalił… akumulator się rozładował, trzeba było użyć siły i busika pchnąć… ale w końcu jedziemy … zobaczymy co dalej… Chyba Polska nas nie chce wypuścić a przecież to jeszcze nie koniec dnia dzisiejszego ponieważ zieloną kartę musi wyrobić Bartek… Ale głęboko wierzymy że dziś przekroczymy te granice, granice Polsko Słowacką i granice naszych dzisiejszych możliwości. Jak na razie czekamy w Krakowie koło Mac’a i czekamy na agenta PZM TU na karte Bartka…

Dzien I 02.07.2010r.

2010-07-03T03:25:00.000-07:00

Siema wszystkim wiemy że czekaliście na nas szczególnie na ta notke własnie zrobiliśmy ostatni poprawki w busie i wyruszlismy z Włocławka . AAAgrrrrrr… mielismy dojechac do Krynicy Zdroj ale brak nam zielonej karty aby przejechac Chorwacje i czarnogore wiec zostaniemy w Polsce (możecie teraz jeszcze do nas pisac ) już w pełnym teamie ruszamy dalej , ostatnie pożegnania z rodzicami i… trasa czeka. Prawdopodobnie zatrzymamy się w Tarnowie ale tylko przeznaczenie wie gdzie to będzie.
Wyszło jak wyszło nocleg na stacji STATOIL za Kielcami było miło ale jedziem dalej… do Tarnowa , przez kilka set minut można dzwonić i pisać (693681593(pozniej będą inne nr )) a dalej już granica 

Last moment

2010-06-29T15:57:00.000-07:00

Delikatna przerwa w nadawaniu spowodowana ogromem formalności do załatwienia.
Kończymy się pakować, bus już gotowy do wyjazdu, jeszcze po drodze postój w Wąbrzeźnie i ostatnie sprawy do pozałatwiania.
Może jutro będzie czas coś więcej skrobnąć.
Pozdrowienia dla bardzo miłej i pomocnej Pani Magdy z Centrum Wczasowego :D

Zaopatrzenie

2010-06-24T14:06:00.000-07:00

Właśnie wróciliśmy z zakupów na wyprawę, prawie wszystko już kupione. Wyjazd coraz bliżej, już żyjemy tylko tym :D
Jutro ostatnie spotkanie grillowe w celu dogadania szczegółów co kto bierze itd. No i zostało kilka rzeczy do zamontowania w busie i oczywiście wielkie sprzątanie środka :)

Przedostatni grill w 3-city

2010-06-23T12:40:00.000-07:00

Po ciężkim dniu, czas na zimne piwko i gorące mięsko czyli grill w rap kanciapie :D